انتقادی : 

ضمن عرض تسلیت مجدد فاجعه ساختمان پلاسکو و جان باختن تعدادی از آتش نشانانِ عاشق نشان و دیگر هموطنان عزیز ، اجازه میخواهد مطالب این پست را به نقل از گروه تلگرامی جوانان و فرماندار در سه فراز با اندکی دخل و تصرف خدمتتان تقدیم نماید

الف :  بحران مدیریت .

عصرایران؛ احسان محمدی -

1 - پلاسکو فروریخت. کاممان تلخ است اما یادمان می رود. درست مثل منا، مثل تصادف قطار نیشابور و سمنان، مثل کشته شدن سربازها، مثل فروریختن ساختمان سعادت‌آباد که هفده کارگر دفن شدند، مثل آتش سوزی خیابان جمهوری که دو زن کارگر یک تولیدی از طبقه پنجم پائین پریدند و مُردند. یادتان هست؟ این هم یادمان می رود، چون ما به زخم خو کرده ایم. مرگ کسب و کار ماست. یک اتفاق تازه رخ می دهد، می شورد می برد.

 2 - قالیباف؛ گرچه مورد علاقه نگارنده نیست اما کسی تضمین می دهد اگر او استعفا بدهد و نفر بعد شهردار تهران بشود دیگر هیچ ساختمانی آتش نمی گیرد؟ هیچ خیابانی نشست نمی کند؟ دبه آب جایش را به تجهیزات مدرن آتش نشانی می دهد؟ ما گرفتار بحران مدیریت در این کشوریم. تا دلتان بخواهد دکترا و مهندس و فلان و فلان داریم اما مدیر چطور؟ چرا مثل مربی فوتبال، مدیر وارد نمی کنیم؟ چند نفرمان کُشته بشود تا مدیران ما قبول کنند مدیریت بحران نمی دانند؟ یک باران، یک سیل کوچک، یک آتش سوزی در این کشور جنازه تولید می کند . مسئله فقط پلاسکو نیست، صدها ساختمان مستعد سوختن و فروریختن مثل پلاسکو در همین شهر همین لحظه توسط سودجویانی از جنس خودمان دارد ساخته می شود. اگر  در تهران زلزله بیاید چکار کنیم ؟

3 - بی اعتمادی در این کشور ترسناکتر از آتش سوزی است. مردم ما به اخبار تلویزیون اعتماد ندارند، به توصیه مسئولین که آقا نیایید برای تماشا اعتماد ندارند، به حرف آتشنشان ها که ساختمان را ترک کنید اعتماد ندارند، به آمبولانسی که توی خیابان پشت سرشان آژیر می کشد اعتماد ندارند .

 5- چند روزی بازی «کی بود کی بود من نبودم» و «تشکیل کمیته بررسی» و « غافلگیر شدیم و انشااله با خاطیان برخورد می شود» و «همدردی می کنیم با خانواده جانباختگان» و ... ادامه دارد و بعد از یادها می رود. خلاص! ما عادت کرده ایم به این قصه ها و غصه ها .

چقدر باید برای آتش نشانهای فداکار گریست و ادای احترام کرد؟! اما حتی سالها هم بگرییم و ادای احترام کنیم باز هم فاجعه رخ داده است و آن مردان آن پدران و آن همسران هیچ وقت به خانه باز نخواهند گشت. هیچ وقت.

پلاسکو نماد تجدد ایرانی نماد سرمایه داری وارداتی و تجاری؛ نماد چند دهه تلاش برای تجدد از بالا و برخورد آن با سنت بود. پلاسکو روح تهران و تاریخ اقتصادِ سیاسی دوران پهلوی بود و متاسفانه امروز هم ، اقتصاد سیاسی بی بنیه و بی بته ای که مبتنی بر رشد قارچ گونه ی ظواهر مدرنیته است. محصول توسعه ی نامتوازنی که هیچ مبنای نظری و تئوریک و پیش بینی شده ای ندارد. فروپاشی پلاسکو نماد فروپاشی شهری است که زیر پای سرمایه داری رانتی و فسادهای اداری در نبود نخبگان و ناجیانش فرو میریزد. سرمایه داری تجاری، که نه مبتنی بر تولید و ایجاد اشتغال، که مبتنی بر واردات و ساخت و سازهای تجاری و فروشگاه های بزرگی که پس از انقلاب چندصدبرابر شدند... و روشنفکران و اساتید و جامعه ی مدنی که مانند آتش نشانهایش فقط در آخرین لحظات برای نجات به کار می آیند نه پیش از بحران، هنگامی که دیگر کاری از کسی ساخته نیست و ناجیان نیز زیر آوار میمانند.پلاسکو نماد شهر سست عنصری است که با یک حادثه و زلزله ی چند ریشتری میلیونها کشته برجای می گذارد، و ما به فاجعه و بحران عادت کرده ایم و اساساً تا زمانی که آوار بر سرمان خراب نشود هیچ کدام از این مفاهیم را فهم نمی کنیم. 

تهران بر روی چند گسل بزرگ زلزله قرار دارد. گسل‌هایی که هر 173 سال حداقل یکبار فعال می‌شوند و سالهاست که از سقف زمانی خود عبور کرده.  تصور کنید اگر زلزله ۷ ریشتری بیاید حداقل یک چهارم از تهران به شکل پلاسکو در می‌آید

پیشگیری بهتر از درمان است اما هیچکس زلزله را جدی نگرفته. بطور سنتی ضعف نظارتی در حوزه ساخت و ساز وجود دارد. مهندس ناظر و نظام مهندسی دکانی برای گرفتن باج سبیل است و در زمان حادثه هیچ مسئولیت مالی و جزایی ندارد. اساسا نظام مهندسی، نظام پزشکی، کانون وکلا و اتاق بازرگانی، کانون‌هایی برای ایجاد رانت و انحصار و اخذ ثروت بیزحمت است نه نظارت و مسئولیت پذیری . بزرگان این نهادها نظیر ..... معمولا قدرت مافیایی داشته و در همه نهادهای حاکمیتی حرف خود را به کرسی می‌نشانند و اجازه نمی‌دهند کسی متعرض ساختار مریض آنها شود.